Denk eens aan het betreden van het huis van je grootouders, waar elke kamer een verhaal te vertellen had en elke hoek een relikwie bezat. Hiervan zullen de olielampplanken die tot op de dag van vandaag aan de muren zijn bevestigd, je de warmte laten voelen die je vroeger ervoer toen je eronder las. Deze planken, die een belangrijk onderdeel waren van de huizen van het begin van de twintigste eeuw, waren niet alleen praktisch – ze waren een symbool van een tijd waarin het licht van een olielamp familieleden ‘s avonds zou verenigen.
Meestal houten of metalen, olielampplanken werden vaak op verschillende plekken in huis geplaatst om de effectiviteit van het licht te garanderen. Deze planken werden vaak op muren in de woonkamer, slaapkamers en gangen geplaatst. Ze werden niet willekeurig geplaatst; ze werden strategisch geplaatst om ervoor te zorgen dat er genoeg licht was voor activiteiten die ‘s avonds werden gedaan, zoals lezen, naaien of zelfs familiebijeenkomsten.
De vorm van deze planken of nissen was behoorlijk divers, variërend van platte richels tot complexere constructies compleet met relingen om te voorkomen dat lampen omvielen. In rijkere huizen waren deze planken mogelijk uitgebreid versierd of zelfs opgenomen in het ontwerp van de kamer, compleet met uitgehouwen nissen en mooie versieringen die bij de rest van het huis pasten.
zie volgende paginaDit kwam doordat olielampen een brandrisico vormden vanwege de open vlam. Planken voor olielampen waren daarom bedoeld om de lampen opgeborgen te houden, weg van de dagelijkse bezigheden in huis, maar tegelijkertijd wel licht binnen te laten. Deze werden meestal op plekken geplaatst die niet gemakkelijk toegankelijk waren voor kinderen en niet in de buurt van gordijnen of ander brandbaar materiaal. Deze tactische positionering zorgde ervoor dat het risico op branduitbraken tot het absolute minimum werd beperkt, terwijl er toch voldoende licht werd afgegeven.
