Verdriet gaat soms gepaard met vreemde, bijna onwerkelijke mysteries. Op het graf van mijn vader had zich een klein, stil ritueel afgespeeld: bij elk bezoek ontdekte ik een nieuw paar kinderhandschoenen dat daar neergelegd was, als een discreet offer. Dit ontroerende gebaar, dat ik in eerste instantie niet kon begrijpen, zou voor mij leiden tot een ontroerende ontmoeting, waarbij mijn pijn zou worden omgezet in een onschatbare schat.
Een maand stilte, een maand spijt
Er was een maand verstreken sinds mijn vader ons had verlaten, na een leven gekenmerkt door werk en stille opofferingen. Elke week kwam ik mediteren, vechtend tegen de herfstwind en de pijn van de herinneringen. En elke keer lag er een nieuw paar handschoenen op mijn graf te wachten.
Rood, blauw, groen… Elk paar leek een verhaal te fluisteren dat ik nog niet begreep. Wie bracht deze handschoenen af en waarom?
Drie jaar trots, drie jaar stilte
Onze relatie was niet altijd gemakkelijk. Vanaf het moment dat ik mijn pad had gekozen – verpleegster worden en verliefd worden op een man die mijn vader afkeurde – was er een muur van stilte tussen ons ontstaan.
Drie jaar aan onuitgesproken woorden. Drie jaar lang hadden trots en arrogantie de overhand gekregen op de liefde. En toen ik eindelijk contact wilde maken… was het te laat.
Een tiener, een gebaar, en alles wordt duidelijk
Die dag was ik er vroeg bij, vastbesloten om het mysterie te ontrafelen. Toen zag ik hem: een tengere tiener met een paar paarse handschoenen in zijn handen.
Aarzelend liep hij naar hem toe en stelde zichzelf voor: Lucas. Met verlegen zachtheid vertelde hij mij zijn verhaal… en dat van mijn vader.
Twee jaar eerder, midden in de winter, had mijn vader hem een paar oude handschoenen uit mijn kindertijd gegeven. Week na week leerde hij haar breien, waarbij hij haar geduld, kennis en vriendelijkheid bijbracht.
Het laatste cadeau van mijn vader
