Een week voor onze bruiloft verdronk ik in de stress. Tussen werk, last-minute details en de planning had ik nauwelijks tijd om na te denken. Patrick en ik logeerden bij mijn ouders om geld te besparen voor de grote dag.
Die middag vertrok ik vroeg van mijn werk, misselijk en misselijk. Ik reed de oprit op, ging stilletjes via de zijdeur naar binnen en verstijfde meteen.
ADVERTENTIE
Snikkend. Vanuit de woonkamer.
Ik sloop dichterbij, met bonzend hart. Toen ik om de hoek keek, kromp mijn maag ineen.
ADVERTENTIE
Patrick – op zijn knieën. Smekend.
Alleen ter illustratie
Mijn moeder stond boven hem, haar gezicht onleesbaar. Toen zei ze met een koude, vaste stem: “Oké, dat doe ik niet. Maar wel onder ÉÉN voorwaarde.”
Patricks stem werd verstikt door tranen. “Alsjeblieft, Diane. Doe me dit niet aan.”
Dat was het. Mijn hart zonk in mijn schoenen, mijn hersenen schreeuwden het uit. Wat was dit geheim? Waar smeekte hij om?
ADVERTENTIE
Ik kon me niet meer inhouden. “Wat doen?” riep ik uit, op zoek naar antwoorden.
ADVERTENTIE
Ze draaiden allebei hun hoofd naar mij toe.
“Hij smeekt omdat ik hem heb gezegd dat ik je alles zou vertellen. Hij denkt dat zijn gesmeek en gesmeek me ervan zal weerhouden je de waarheid te vertellen, Amanda.”
“Vertel eens wat?” vroeg ik eenvoudig. Er was geen tijd voor beleefdheden. Ik moest weten wat er aan de hand was.
Patrick stond op en pakte mijn handen vast.
“Amanda, alsjeblieft lieverd, laat me het even uitleggen.”
Leg eens uit?Ik trok mijn handen van hem weg.
“Je verloofde heeft tegen je gelogen, Amanda,” zei mijn moeder.
“Liegen? Waarover?” vroeg ik. Mijn stem klonk nauwelijks als die van mezelf.
“Over wie hij werkelijk is,” zei mijn moeder.
Patrick schudde woedend zijn hoofd.
“Nee, nee! Dat is niet… Ze verdraait het! Hou op, Diane!”
“Hou je mond!” Mijn stem was scherper dan ooit.
Hij zag er gewond en verraden uit.
“Mam, vertel me wat je weet,” zei ik.
Alleen ter illustratie
“Hij was al eerder verloofd, Amanda. En hij heeft haar iets vreselijks aangedaan. Iets wat hij bekende dat hij jou zou aandoen!”
“Nee, Diane! Amanda, zo is het niet!” riep Patrick.
Hij liet haar bij het altaar achter, schat. Hij ging er op de ochtend van hun bruiloft vandoor met elke dollar die ze had gespaard voor hun toekomst, inclusief hun aanbetaling voor het huis waar ze naartoe zouden verhuizen. Wat walgelijk. Verachtelijk.
Ik had het gevoel dat ik ernstig ziek zou worden.
“Is dat waar?” fluisterde ik.
Patricks mond viel open. En toen zuchtte hij.
Zijn stilte was mijn antwoord. En plotseling kwamen de afgelopen drie jaar in beeld.
“Financiën bezorgen me stress, schat. Laten we ons gewoon op onszelf concentreren. Ja?”
Of die keer dat hij mij ervan overtuigde om de aanbetaling voor de bruiloft op mijn creditcard te zetten?
“Ik zal je terugbetalen, ik zweer het, schat. Je hebt een betere kredietwaardigheid dan ik en al die dingen.”
En hoe opvallend stil werd hij toen ik opperde dat we na de bruiloft een gezamenlijke rekening wilden openen?
“We kunnen die brug oversteken als we er zijn,” had hij gezegd. “Laten we eerst onze huwelijksreis maken.”
Er waren ook een paar keer dat ik hem betrapte op het feit dat hij naar mij keek, bijna alsof hij mij bestudeerde.
Ik had het liefde genoemd. Ik had het aanbidding genoemd. Ik had mezelf wijsgemaakt dat Patrick gewoon van het moment leefde. Dat hij de toekomst niet uit de weg ging, maar dat hij genoeg van me hield en me vertrouwde om ermee om te gaan.
Maar nu?
Mijn hemel. Nu wist ik de waarheid.
Deze man had helemaal geen toekomst met mij gepland.
“Heb je haar opgelicht? Heb je een vrouw opgelicht van wie je beweerde dat je verliefd was? Heb je meegeholpen met het plannen van een hele bruiloft, alleen maar om haar geld te stelen?”
Tranen rolden over Patricks gezicht. Hij zag er gewoon uit als een loser.
vervolg op de volgende pagina
