De verpleegster vroeg vriendelijk: “Anna Sergejevna, de documenten zijn klaar. Wie brengt je naar huis?”
Haar blik richtte zich op Anna, wier kwetsbare gezicht omgeven was door donkere kringen.
“Ik red het wel alleen”, antwoordde Anna, terwijl ze probeerde zelfverzekerd te klinken.
ADVERTENTIE
De verpleegster keek bezorgd. Er was een week verstreken sinds de moeilijke bevalling, en nog steeds was er niemand voor haar geweest. Ivan was niet één keer langsgekomen.
Anna hield haar pasgeboren dochter Liza voorzichtig in haar arm, terwijl de verpleegster Mitya, de tweede baby, hielp. Het geld dat ze had, was nauwelijks genoeg voor melk en brood tot het einde van de maand, waardoor ze geen taxi kon betalen.
ADVERTENTIE
Bij de bushalte wachtte ze, zich vastklampend aan de hoop dat Ivan bang was geweest. Ze herinnerde zich zijn woorden van twee jaar geleden toen hij haar ten huwelijk vroeg: “Ik wil een zoon en een dochter, net als jij.” Het lot had haar beide gegeven, in één enkel moment.
Alleen ter illustratie
Maar toen ze thuiskwam, trof ze stilte en muffe lucht aan.
“Ivan?” riep ze. “We zijn thuis.”
ADVERTENTIE
Ivan verscheen en trok zijn gewaad strak. Zijn koude, afstandelijke blik gleed over Anna, de baby’s en de tassen – bijna alsof hij vreemden zag.
ADVERTENTIE
Zonder enige emotie zei Ivan: “Ik heb zitten denken… dit is niets voor mij.”
“Maar je zei-”
“Ik ben van gedachten veranderd,” haalde hij zijn schouders op, alsof hij iets kapots weggooide. “Ik ben nog jong. Ik wil mijn leven leiden, niet met luiers bezig zijn.”
“Ik ga weg,” zei hij, terwijl hij haar blik vermeed. “Ik blijf voorlopig bij Seryoga en zoek het later wel uit.”
“De plek staat op jouw naam. Ik heb niets te maken met voogdij of alimentatie. Jouw keuze om te bevallen, is nu jouw probleem.”
Nadat hij dat had gezegd, spuwde hij op de grond naast de bank, pakte zijn tas en jas en sloeg de deur achter zich dicht.
Alleen ter illustratie
Anna, overmand door verdriet en ongeloof, kroop naar de bank, haar baby’s tegen haar borst geklemd. Dit was haar nieuwe realiteit.
“We zullen overleven,” fluisterde ze tegen zichzelf, terwijl ze het mantra herhaalde dat haar door de komende jaren heen zou dragen.
Er gingen drie jaren voorbij.
Anna werkte een nachtdienst op de boerderij en verving een zieke collega. De kinderen logeerden bij een buurvrouw die als een tweede moeder voor hen was geworden.
Op een avond kwam Anna uitgeput maar glimlachend thuis. Ze droeg een brood, een blik melk en een zak karamels.
“Mam!” De kinderen renden naar haar toe en sloegen hun armen om haar heen.Alleen ter illustratie
“Er komt een feestje op de kleuterschool,” zei ze, terwijl ze op adem kwam. “Voor mama’s en papa’s.”
“We moeten papa uitnodigen,” stelde Mitya voor.
Anna’s hart zonk in haar schoenen. Het moment waar ze zo bang voor was, was aangebroken. Haar kinderen werden groot en begonnen lastige vragen te stellen.
“Jij hebt geen vader”, zei ze zachtjes.
Die nacht huilden de kinderen – niet van honger of pijn, maar omdat ze beseften dat er iets ontbrak.
Anna hield hen dicht bij zich, inmiddels tieners, op de rand van een nieuw leven. Haar hoop, haar rede en haar hart in tweeën gescheurd.
“Mam, was papa echt een slecht persoon?”, vroeg Mitya.
“Nee,” antwoordde ze met een zware stem. “Niet slecht. Gewoon zwak. Hij was bang voor verantwoordelijkheid.”
Ze sliep die nacht niet, wetende dat de tijd zou komen dat haar kinderen de volledige waarheid over hun vader moesten weten – de waarheid waar ze hen zo lang voor verborgen had gehouden.
Er gingen jaren voorbij.
Liza zag een man bij de schoolpoort staan, zijn ogen scanden de menigte. Mitya keek op en zag hem ook. Hun blikken kruisten elkaar – precies zoals die van Ivan.
“Hallo,” zei de man met schorre stem. “Jullie zijn Liza en Mitya, toch? Anna’s kinderen?”
Alleen ter illustratie
De stilte duurde lang en de jaren van onbeantwoorde vragen drukten zwaar op hen.
“Ik ben je vader,” zei Ivan uiteindelijk. “Ik ben Ivan.”
“Ik wilde gewoon even praten… je zien,” stamelde hij, met een levenslange spijt in zijn stem. “Misschien is het nog niet te laat. Ik heb er veel over nagedacht.”
Mitya’s stem was kalm maar vastberaden. “Mama is thuis. Als je wilt praten, ga dan naar haar toe.”
“Ik weet dat het mijn schuld is,” mompelde Ivan. “Ik ben alles kwijt. Maar… ik vraag me af of ik je nog kan leren kennen?”
“Jullie weten helemaal niets over ons,” zei Liza, haar stem trillend van woede. “Jullie hebben geen recht om hier te verschijnen alsof er niets is gebeurd.”
Ivan boog zijn hoofd, verslagen door de jaren van fouten.
Zonder nog een woord te zeggen liepen Liza en Mitya samen weg, zij aan zij. Ivan keek hen na, zijn ogen vol spijt, en voor het eerst in jaren welden er echte tranen in zijn ogen.
Toen Anna haar kinderen zag binnenkomen, wist ze dat er iets gebeurd was. Mitya’s bleke gezicht en Liza’s stijve houding vertelden het verhaal.
Anna bedekte haar gezicht met haar handen. Een storm van emoties woedde in haar: woede jegens Ivan, angst om haar kinderen en een vreemd gevoel van opluchting dat hij nog leefde en zich hen herinnerde.
