Het ontroerende verhaal van een vrouw die een kind met een beperking adopteerde

In een wereld waarin snelheid, perfectie en prestatie vaak de norm lijken te zijn, koos Sophie (52) voor een ander pad. Ze adopteerde Tom, een jongetje van 6 met een ernstige spierziekte. Niet omdat ze medelijden had, maar omdat ze liefde voelde. “Ik zag hem voor het eerst op een foto in een adoptiebrochure, en ik wist het gewoon. Hij hoort bij mij.”

Sophie, werkzaam als verpleegkundige, had jarenlang gedacht aan adoptie, maar het moment was nooit ‘juist’. Tot ze in haar eentje een weekend wegging en in een boek las over ‘onvoorwaardelijke keuzes’. Ze schreef zich in bij een internationale stichting en begon het traject – zwaar, lang, maar vastberaden.

Toen Tom eindelijk arriveerde, was niets vanzelfsprekend. Hij had medische zorg nodig, dagelijkse ondersteuning, en vooral: onvoorwaardelijke liefde. “De eerste nachten sliep ik naast hem op de grond. Hij moest weten dat hij niet meer alleen was.”

Vandaag gaat Tom naar een speciale school, schildert graag en noemt Sophie vol trots ‘mijn mama’. Ze maken samen muziek, koken soep op zondag en lachen om zijn mopjes. “Zijn beperking definieert hem niet,” zegt Sophie. “Zijn kracht wel.”

Hoewel het ouderschap soms zwaar is, vooral zonder partner, zegt Sophie dat ze nooit zoveel geleerd heeft over geduld, kracht en liefde. “Het leven is niet perfect, maar het is waardevol – precies zoals het is.”

👉 Ken jij ook een verhaal van adoptie of zorgzame moederschap? Deel het hieronder – elke stem telt.