Op 13-jarige leeftijd, toen velen nog maar net de vreugde van de adolescentie ontdekten, kreeg Laura Hillier nieuws dat haar leven op zijn kop zou zetten. Een stille ziekte, onzichtbaar voor het blote oog, had zich gemanifesteerd: leukemie. Dit wrede woord zou jarenlang het middelpunt van zijn dagelijkse leven worden. Maar Laura’s verhaal gaat niet alleen over ziekte. Het is vooral een lichtgevende geest die zelfs in de donkerste momenten het licht wist te vinden.
Als de aankondiging van een ziekte een heel leven op zijn kop zetStel je eens voor: een gewone ochtend, en plotseling verandert alles. Voor Laura gebeurde dit op dertienjarige leeftijd. Ze kreeg te horen dat ze leed aan acute myeloïde leukemie, een bijzonder agressieve vorm van kanker. Toen begon een intense strijd, gekenmerkt door zware behandelingen, ziekenhuisopnames, hoop en terugvallen.
Maar Laura was niet zomaar een patiënt. Ze was vastberaden . Vier lange jaren lang trotseerde ze de ziekte met een moed die respect afdwong en genoot van een welkome remissie voordat ze in mei 2015 een brute terugval kreeg. Ondanks alles behield ze haar glimlach, haar passie voor theater en muziek en de energie die haar onvergetelijk maakte voor de mensen om haar heen .
Een ondraaglijk wachten: de hoop op een transplantatie
Terwijl een transplantatie de enige oplossing was om de ziekte te overwinnen, belandde Laura op de wachtlijst. Een vermoeiend wachten . En als een wrede echo van een schreeuwend onrecht stierf ze voordat deze levensreddende transplantatie kon worden uitgevoerd. Op 20 januari 2016 werd de Nelson High School in Ontario, waar zij op school zat, overmand door groot verdriet .Een afscheid getransformeerd in een levendig eerbetoon
Maar zelfs na haar dood bleef Laura inspireren. Zijn familieleden wilden niet dat zijn begrafenis een moment van rouw zou zijn. Ze maakten van zijn kist een gastenboek, een gezamenlijk werk van herinneringen en liefde. Net als de eindejaarsnotitieboekjes die de studenten ondertekenen, liet iedereen een woord, een gedachte, een herinnering achter.
Stel je een witte doodskist voor, beplakt met boodschappen geschreven met glitterstift. Het lijkt een emotioneel canvas vol kleur en emotie. Eenvoudige maar krachtige woorden: “Je had een muzikale stem”, “Je was mijn beste vriend”, “Je zult een held blijven.” En overal paars – zijn lievelingskleur – in bloemen, stropdassen en sjaals. Een kleurrijk eerbetoon aan een leven dat te kort was, maar toch veel impact had .
Een verhaal dat grenzen overschrijdt
Foto’s van dit eerbetoon gingen de hele wereld over. Binnen een paar dagen ging Laura’s verhaal viraal. Wat een lokale tragedie had kunnen zijn, is een getuigenis geworden van de universele menselijkheid . Zijn moed, zijn levensvreugde en zijn authenticiteit hadden een grote weerklank buiten zijn stad en raakten vreemden aan, waar ook ter wereld.
