ydia’s instinct zei dat er iets niet klopte, maar haar man bleef volhouden dat ze overdreef. Toen ging de telefoon. Het gefluister van haar dochter bezorgt haar rillingen over haar rug: “Mam, ik zag net een camera in de kamer.” » Op dat moment besefte Lydia dat haar instinct de hele tijd juist was geweest.
Het leek alsof de klok aan de keukenmuur luider tikte dan normaal, elke seconde leek langer te duren dan normaal.
Lydia zat stijfjes aan tafel, haar armen over elkaar geslagen, haar voeten tikten in een angstig ritme op de koele tegelvloer.
Het schijnsel van de oven wierp flikkerende schaduwen op de muren, de geur van gebraden kip vulde de lucht, maar ze had geen eetlust.
Aan de andere kant van de keuken stond Marc aan het aanrecht. Hij neuriede zachtjes een liedje terwijl hij groenten sneed.
Alleen ter illustratie. | Bron: Midjourney
Alleen ter illustratie. | Bron: Midjourney
Zijn bewegingen waren traag en ontspannen, zijn schouders losjes, alsof niets ter wereld zijn rust kon verstoren.
Lydia haalde abrupt adem. “Ik kan dit niet,” mompelde ze, haar stem dik van spanning.
Ze deed een stap achteruit van de tafel en stond zo snel op dat de stoel over de tegels schuurde.
“Ik ga haar halen.” »
Mark stopte niet eens met knippen. “Lyd, kom op.” Haar toon was luchtig, alsof ze belachelijk was. “Het is maar een logeerpartijtje.”
Ze draaide zich volledig naar hem toe, haar ogen donker van bezorgdheid. “Zijn eerste logeerpartijtje. Bij Kara.”
Alleen ter illustratie. | Bron: Midjourney
Alleen ter illustratie. | Bron: Midjourney
Ze pakte haar autosleutels van de tafel en hield ze zo stevig vast dat haar knokkels wit werden.
“Ik heb die vrouw nooit vertrouwd. Zelfs op de middelbare school had ze het altijd op me gemunt.”
Mark keek uiteindelijk op en zuchtte terwijl hij het mes neerlegde. Zijn gezicht stond geduldig, bijna geamuseerd.
“Dat was twintig jaar geleden. Mensen veranderen. Je denkt te veel na.”
Lydia schudde haar hoofd. “Het kan me niet schelen. Ik heb een slecht voorgevoel.”
Mark veegde zijn handen af aan een doek voordat hij een stap in haar richting deed. Hij legde een warme, geruststellende hand op haar arm; zijn aanraking moest rustgevend zijn.
Alleen ter illustratie. | Bron: Midjourney
Alleen ter illustratie. | Bron: Midjourney
“Het gaat goed met haar.” “Je moet hem wat onafhankelijkheid geven,” zei hij zachtjes. Zijn stem werd zachter, zoals altijd als hij wilde dat ze kalmeerde. “Vertrouw hem, Lydia. »
Ze sloot even haar ogen en dwong zichzelf om diep adem te halen. Misschien was ze irrationeel.
Misschien had Mark gelijk. Ellie was nog maar een kind, maar ze was niet weerloos. Ze moest zichzelf een beetje laten gaan.
“Misschien heb je wel gelijk…”, gaf ze toe, hoewel de woorden vies smaakten.
Toen ging zijn telefoon.
Alleen ter illustratie. | Bron: Midjourney
Alleen ter illustratie. | Bron: Midjourney
Het hoge geluid sneed als een mes door de kamer. Lydia pakte zonder na te denken de telefoon van de toonbank en keek nauwelijks naar het scherm voordat ze opnam.
” Liefje ? “
Een seconde lang was het stil. Toen klonk er een zacht, trillend gefluister:
” Mama. “
Lydia klemde haar hand stevig om de telefoon heen. “Ellie?” »
De stem van haar dochter trilt. “Ik zag net een camera in de kamer.”
Lydia’s adem stokte in haar keel.
Alleen ter illustratie. | Bron: Midjourney
Alleen ter illustratie. | Bron: Midjourney
“Wat?” zei ze, haar stem plotseling scherp.
‘Een camera,’ herhaalde Ellie, dit keer zachter. “Ze was in de buurt. Ik zag een klein rood lichtje. Ik denk niet dat ze daar hoort te zijn.”
Wordt vervolgd op de volgende paginaHet bloed trok weg uit Lydia’s gezicht. Het slechte gevoel in zijn buik veranderde in iets kouds en echts.
“Ik kom eraan,” zei ze meteen met een vaste stem. Ze pakte haar jas en liep naar de deur.
Blijf waar je bent. Ik kom eraan.
Alleen ter illustratie. | Bron: Midjourney
Alleen ter illustratie. | Bron: Midjourney
Lydia bonsde zo hard op de deur dat haar knokkels pijn deden, maar het kon haar niets schelen. Zijn pols bonkte in zijn oren en zijn ademhaling was kort en oppervlakkig.
Ze kon nauwelijks verder denken dan de gedachte die steeds maar in haar hoofd bleef hangen: Ellie was hier.
Na wat een eeuwigheid leek te duren, ging de deur eindelijk open. Kara stond daar, met één perfect gevormde wenkbrauw opgetrokken en een glimlach op haar lippen.
Het was geen gastvrije glimlach, maar een glimlach die mensen gebruiken als ze iets proberen te verbergen.
‘Oh, Lydia,’ zei Kara zachtjes, terwijl ze tegen de deurpost leunde. “Ik had niet verwacht je te zien.”
Alleen ter illustratie. | Bron: Midjourney
Alleen ter illustratie. | Bron: Midjourney
Lydia aarzelde geen seconde. Ze liep zonder een woord langs Kara en liet een spoor van lavendel en een vleugje kunstmatigheid achter, als luxueuze haarlak, dat Kara’s neusgaten vulde zodra ze langs haar liep.
“Ellie?” “riep Lydia met een strakke stem.
Voordat ze nog een stap kon zetten, kwam Ellie aangerend. Ze raakte Lydia’s borst zo hard dat ze een beetje struikelde, maar dat kon haar niets schelen.
Ze sloeg haar armen om haar dochter heen, hield haar stevig vast en voelde het wilde kloppen van Ellie’s hartje tegen het hare.
Alleen ter illustratie. | Bron: Midjourney
Alleen ter illustratie. | Bron: Midjourney
De vertrouwde geur van aardbeienshampoo vulde Lydia’s neus en bracht haar voor even terug naar de realiteit.
“Gaat het wel?” fluisterde ze, terwijl ze zich net ver genoeg terugtrok om Ellie’s gezicht te bestuderen. Ze pakte de wangen van haar dochter vast met haar handen, op zoek naar tekenen van angst of stress.
Ellie knikte snel en zette grote ogen op. “Ik wist niet wat ik moest doen.”
Lydia’s handen klemden zich om Ellie’s armen. “Het is goed. Je hebt het juiste gedaan.”
Toen draaide Lydia zich om – langzaam en bedachtzaam – en keek Kara aan. Zijn lichaam was verstijfd van woede die hij nauwelijks kon bedwingen. “Ze vond een camera in de kamer.”
Kara deinsde niet terug. Haar gezichtsuitdrukking veranderde helemaal niet, alsof ze dit moment al honderd keer had geoefend.
Alleen ter illustratie. | Bron: Midjourney
Alleen ter illustratie. | Bron: Midjourney
“Het was niet goed,” zei ze met een klein schouderophalen en haar armen over elkaar.
“Ik heb het daar neergezet omdat iedereen door dat raam kon lopen. Het is voor de veiligheid van mijn dochter.”
Lydia kneep haar ogen samen, haar vingers trilden, verteerd door de drang om iets te pakken – wat dan ook – en het met al haar woede weg te gooien.
“Waarom zag Ellie dan een rood licht?” ” vroeg ze met opeengeklemde tanden. “Als het uit was, waarom stond het dan aan? »
Kara aarzelde voor het eerst. Nauwelijks een fractie van een seconde, maar voor Lydia genoeg om het op te merken.
“Die camera had nooit aan mogen staan,” vervolgde Lydia terwijl ze een stap naar voren deed. Zijn stem, nu hoog, trilde van een ingehouden woede die op het punt stond te exploderen.
Alleen ter illustratie. | Bron: Midjourney
Alleen ter illustratie. | Bron: Midjourney
“En je excuses interesseren me niet. Ik wil dat de afbeeldingen verwijderd worden – nu.”
Kara zuchtte dramatisch en wreef over haar slapen, alsof het allemaal maar een groot ongemak was.
“Prima,” zei ze, en ze sprak het woord uit alsof ze een kind belachelijk maakte. “Ik zal het wissen. Maar Lydia, je wordt paranoïde.”
Lydia negeerde hem. Ze stak haar hand uit, pakte Ellie’s hand en kneep er stevig in.
“We gaan weg,” zei ze met vaste stem. “En ze komt hier nooit meer terug.”
Ellie klampte zich aan haar zijde vast terwijl ze naar buiten renden. Haar vingertjes klemden zich om Lydia’s vingertjes heen alsof het een reddingslijn was.
Kara zei geen woord meer, maar Lydia voelde haar blik in haar rug branden.
Alleen ter illustratie. | Bron: Midjourney
Alleen ter illustratie. | Bron: Midjourney
De rit naar huis verliep in een diepe stilte, een stilte die elke centimeter vulde en woog als een zwaar gewicht.
Het enige geluid was het zachte gezoem van de motor en het ritmische geluid van de ruitenwissers tegen het raam.
Lydia klemde zich zo stevig vast aan het stuur dat haar knokkels bleek werden.
Haar kaken waren op slot en ze haalde met grote, afgemeten happen adem terwijl ze probeerde de woede die in haar woedde te bedwingen.
Ze hield haar ogen op de weg gericht, maar haar gedachten raasden door haar hoofd. Elke seconde van wat er net was gebeurd, speelde ze af.
Alleen ter illustratie. | Bron: Midjourney
Alleen ter illustratie. | Bron: Midjourney
Toen sprak Mark, zijn stem zacht en aarzelend. “Lydia, denk je niet dat je overdrijft?” »
Ze draaide haar hoofd naar hem toe, haar ijzige blik scherp als een mes. “Overdrijf ik?” Zijn stem was scherp en ongelovig.
“Er hing een camera in de kamer waar onze dochter sliep!”
Mark ademde uit en wreef over zijn slaap. “Maar waarom was ze daar?” antwoordde hij. “Om de meisjes te beschermen. Niet om ze te bespioneren. Je doet alsof Kara hier een griezelige reden voor heeft.”
Lydia lachte bitter en schudde haar hoofd. “Verdedig je haar?” »
Mark ging heen en weer op zijn stoel zitten. “Ik zeg dat ze misschien gelijk had.”
Alleen ter illustratie. | Bron: Midjourney
Alleen ter illustratie. | Bron: Midjourney
Dat is alles. Lydia spotte fel. “Je hebt altijd zijn kant gekozen, toch?” Zelfs op de middelbare school. »
Mark kreunde en rolde met zijn ogen. “Kom op, Lydia. Dat is jaren geleden.”
Ze klemde haar kaken op elkaar en greep het stuur nog steviger vast. “En nu verdedig je haar weer, in plaats van je eigen vrouw te steunen. »
Mark antwoordde niet.
De hele reis door heerste er tussen hen een stilte, intens en onwrikbaar.
De volgende morgen stond Lydia aan het aanrecht, haar armen om een lang gekoelde kop koffie geslagen.
Ze merkte zijn bitterheid nauwelijks op. Haar geest was nog steeds vertroebeld door de onrust van de vorige nacht.
Alleen ter illustratie. | Bron: Midjourney
Alleen ter illustratie. | Bron: Midjourney
Ze had nauwelijks geslapen. Telkens als ze haar ogen sloot, zag ze Ellie’s angstige gezicht weer en hoorde ze Kara’s neerbuigende stem in haar hoofd echoën.
Wordt vervolgd op de volgende paginaAan de andere kant van de kamer pakte Mark zijn jas van de haak bij de deur.
Lydia zette haar kopje neer en maakte een zacht klinkend geluid. “Waar ga je heen?” ” vroeg ze, met haar armen over elkaar en haar blik op hem gericht.
Mark vertraagde zijn bewegingen en pauzeerde even voordat hij antwoordde. “Werkvergadering.” Zijn stem was bedoeld om nonchalant te klinken – té nonchalant – en hij vermeed zorgvuldig haar blik te ontmoeten.
Hij kreeg een koud gevoel in zijn maag en voelde zich in de knoop zitten. “Je zei dat je vandaag niets gepland had.” »
Mark aarzelde een moment, net lang genoeg om het te merken, voordat hij zijn schouders ophaalde en langzaam uitademde. “Er heeft zich een onvoorziene gebeurtenis voorgedaan.”
Alleen ter illustratie. | Bron: Midjourney
Alleen ter illustratie. | Bron: Midjourney
Lydia staarde hem aan en bestudeerde de spanning in zijn schouders en de manier waarop hij haar blik vermeed. Hij klemde zijn vingers in zijn handpalmen.
Zonder nog een woord te zeggen opende Mark de deur en liep naar buiten. Zodra ze zijn auto hoorde wegrijden, kwam ze in beweging.
Met bonzend hart rende ze naar haar kantoor. Haar handen trilden toen ze haar laptop opende. Het scherm gloeide in het schemerige ochtendlicht. Ze opende haar e-mail en scande deze snel.
Toen zag ze hem.
Hij hield zijn adem in.
Alleen ter illustratie. | Bron: Midjourney
Alleen ter illustratie. | Bron: Midjourney
Een bericht van Kara.
“Hé, ik heb de camerabeelden bekeken voordat ik ze verwijderde. Er is iets wat je moet zien. Het gaat over Lydia en Ellie. Kom vandaag nog langs voordat ik ze wis.”
Lydia’s handen trilden.
Zijn pols bonsde in zijn keel.
Ze pakte haar sleutels en rende naar de deur.
Lydia klopte niet. Ze aarzelde niet. Ze duwde de deur zo hard dat deze tegen de muur sloeg, waardoor de schilderijen in de gang rammelden.
Alleen ter illustratie. | Bron: Midjourney
Alleen ter illustratie. | Bron: Midjourney
Zijn hart bonsde tegen zijn ribben. Zijn ademhaling was snel en oppervlakkig, zijn lichaam gespannen, klaar voor de strijd.
Toen ze de woonkamer binnenkwam, zag ze ze.
Mark bleef als verstijfd voor de bank staan, zijn ogen gericht op het oplichtende scherm van de laptop op de salontafel. Zijn gezicht was bleek en zijn kaken waren op elkaar geklemd. Hij keek niet eens op toen Lydia binnenkwam.
Kara keek op. Ze stond naast hem, haar armen over elkaar, haar lippen gekruld in een zelfvoldane, veelbetekenende glimlach.
Lydia’s maag trok samen.
Er was iets ernstig mis.
Alleen ter illustratie. | Bron: Midjourney
Alleen ter illustratie. | Bron: Midjourney
“Wat is dit?” vroeg Lydia, haar stem zo scherp als een mes.
Mark reageerde niet meteen. In plaats daarvan boog hij zich voorover, pakte de laptop en draaide het scherm langzaam naar haar toe.
Lydia’s adem stokte.
Op het scherm verscheen Ellie, zittend met gekruiste benen op het bed van Kara’s dochter, haar kleine handen voorzichtig geplaatst op haar knieën. Haar stem, zacht maar helder, klonk resonant.
“Soms vind ik het niet fijn om thuis te zijn. Mama is altijd boos. Het is hier beter.”
De woorden kwamen voor Lydia als een klap aan.
Ze deed een stap achteruit. “Dat is niet waar. Het is niet… »
Alleen ter illustratie. | Bron: Midjourney
Alleen ter illustratie. | Bron: Midjourney
Kara slaakte een langzame zucht van tevredenheid en schudde haar hoofd. “Nou,” zei ze zachtjes, “dat zegt je dochter.” »
Tranen brandden in de hoeken van Lydia’s ogen.
Hoe is dit mogelijk?
Ellie zou dat nooit gezegd hebben. Niet uit vrije wil. Tenzij…
Toen werd de dikke stilte doorbroken door een zacht stemmetje.
“Het is niet echt.”
Alle drie draaiden ze zich om.
Wordt vervolgd op de volgende paginaAlleen ter illustratie. | Bron: Midjourney
Kara’s dochter, Emma, stond in de deuropening met een teddybeer tegen haar borst geklemd. Haar gezicht was bleek en haar onderlip trilde.
Mark fronste. “Wat bedoel je?” »
Emma aarzelde en zette haar voet op de andere. Haar blik ging van haar moeder naar Lydia en Mark, terwijl haar vingers zich om de zachte vacht van de teddybeer klemden.
“Het was maar een spelletje,” fluisterde ze. “Ik heb Ellie uitgedaagd om het te zeggen. Het was mama die ons zei dit te spelen.”
Lydia voelde haar maag pijnlijk samentrekken.
Alleen ter illustratie. | Bron: Midjourney
Alleen ter illustratie. | Bron: Midjourney
Kara verstijfde naast Mark. “Emma, ga naar je kamer,” zei ze met een scherpe en beheerste stem.
Mark draaide zich langzaam naar Kara om. Zijn uitdrukking werd steeds somberder. “Heb jij dit georganiseerd?” “Zijn stem was kalm, maar er klonk een zweem van nauwelijks ingehouden woede door.
Kara slikte moeizaam. ” I-”
Marks ogen werden kleiner. Hij deed een stap in haar richting, zijn schouders recht. “Je bent altijd alert, hè?” Na al die jaren… »
Kara’s kalmte verdween. Zijn gezicht vertrok tot een wilde, lelijke uitdrukking.
Alleen ter illustratie. | Bron: Midjourney
Alleen ter illustratie. | Bron: Midjourney
“Ze is niet goed genoeg voor je, Mark, en dat weet je!” ” spuwde ze. Zijn stem werd scherp en wanhopig. “Ik voel me beter. Ik ben altijd beter geweest! »
Stilte.
Lydia voelde dat er iets in haar brak. Het laatste restje twijfel, het laatste restje aarzeling – verdwenen.
Mark zei geen woord meer. Hij boog zich voorover, sloeg de laptop zo hard dicht dat Kara ervan schrok en draaide zich toen om naar Lydia.
“Laten we gaan.” »
Lydia draaide zich niet om.
Alleen ter illustratie. | Bron: Midjourney
Alleen ter illustratie. | Bron: Midjourney
Terwijl ze door de deur liepen, kon ze Kara nog steeds zwaar achter zich horen ademhalen, maar dat kon haar niet schelen.
Ze kneep Ellie’s hand nog harder vast, alsof ze hen beiden aan iets echts wilde vastmaken. Iets wat zeker is.
De rit naar huis verliep vredig. De adrenaline begon te verdwijnen en alleen de uitputting bleef over.
Na een lang moment van stilte ademde Mark uit. ” Het spijt me. “
Lydia keek haar aan en pakte toen haar hand.
” Ik ook. “
En voor het eerst in lange tijd bestond er geen twijfel meer over waar ze stonden: samen.
Vertel ons wat u van dit verhaal vindt en deel het met uw vrienden. Ze kon hen inspireren en hun dag opvrolijken.
Lees ook: Ik bezocht de les van mijn man op de universiteit – Toen ik mijn gezicht op zijn collegeslide zag, schrok ik
Dit verhaal is geïnspireerd op het dagelijks leven van onze lezers en geschreven door een professionele schrijver. Eventuele gelijkenissen met bestaande namen of plaatsen berusten op puur toeval. Alle afbeeldingen dienen uitsluitend ter illustratie. Deel uw verhaal met ons; Misschien verandert het iemands leven. Wilt u uw verhaal delen, stuur het dan naar [email protected]
