De geschiedenis van houdbaarheidsdata op voedsel gaat terug tot de 20e eeuw, toen het concept van open datering ontstond als een manier voor fabrikanten om de versheid en kwaliteit van hun producten te communiceren. Deze praktijk werd in de jaren zeventig in de Verenigde Staten steeds populairder, omdat consumentenorganisaties meer transparantie en voedselveiligheidsnormen eisten. Het ontbreken van federale regelgeving heeft echter geleid tot een lappendeken aan staatswetten en vrijwillige richtlijnen, met uiteenlopende en soms tegenstrijdige praktijken tot gevolg. In de loop der tijd heeft de voedingsmiddelenindustrie gewerkt aan het standaardiseren van de etikettering van houdbaarheidsdata, maar er zijn nog steeds inconsistenties.
Het verschil tussen Best if Used Before/Before en Used Before and Sold Before
De termen ‘ten minste houdbaar tot’, ‘te gebruiken tot’ en ‘te verkopen tot’ hebben elk specifieke implicaties:
Met ‘ten minste houdbaar tot’ wordt de datum bedoeld waarop het product naar verwachting de beste smaak, textuur of algehele kwaliteit zal hebben. Dit is geen veiligheidsdatum. Het voedsel kan na deze datum nog steeds veilig worden geconsumeerd, hoewel de kwaliteit ervan kan afnemen.
